Fundacja Krystyny Jandy Na Rzecz Kultury

Szanowni Państwo, Witamy.

Fundacja Krystyny Jandy Na Rzecz Kultury powstała w roku 2004 z myślą o stworzeniu i prowadzeniu Teatru, chodź statut Fundacji zawiera wiele innych celów związanych z propagowaniem kultury, produkcjami, wydawnictwami, wystawami. Zawiera także cele edukacyjne i pomoc w dostępie do kultury. Jest fundacją rodzinną. Założycielami i fundatorami były trzy osoby, Edward Kłosiński - operator filmowy, Krystyna Janda - aktorka i Maria Seweryn - aktorka. Fundacja początkowo prowadziła działalność charytatywną. Organizowała spotkania aktorów, reżyserów, ludzi teatru i sztuki, z dziećmi przebywającymi w szpitalach. Wydała książki dla dzieci na płytach. Nawiązała kontakty ze szkołami specjalnymi, domami dziecka i ośrodkami wychowawczymi. Jednocześnie zaczęła remontować zakupione przez Edwarda Kłosińskiego i Krystynę Jandę dawne kino warszawskie POLONIA, z przeznaczeniem na teatr. W październiku 2005 r. Fundacja otworzyła tymczasowo małą scenę Teatru POLONIA, usytuowaną we foyer przyszłego teatru, z widownią liczącą 120 miejsc. Nazwano ją Sceną Fioletowe Pończochy i sformułowano jej manifest artystyczny, oparty na założeniu, że będzie to scena o kobietach, prowadzona przez kobiety i dla kobiet. W tym samym miesiącu odbyły się tam dwie pierwsze, wyprodukowane przez Fundację, premiery: „STEFCIA ĆWIEK W SZPONACH ŻYCIA” i monodram „UCHO, GARDŁO, NÓŻ”. Oba tytuły grane z powodzeniem do dzisiaj, wielokrotnie nagradzane i pokazywane na wielu scenach w kraju. W grudniu 2006 r. otworzono dużą scenę Teatru POLONIA premierą „TRZECH SIÓSTR” Antoniego Czechowa, przedstawieniem granym z niesłabnącym powodzeniem do dziś. Od tego momentu obie sceny regularnie grały i produkowały kolejne spektakle, kreowały wydarzenia, koncerty, jak np. „KARAOKE W TEATRZE, czyli opowieść o polskiej piosence literackiej” - cykl wymyślony i prowadzony przez Magdę Umer i Andrzeja Poniedzielskiego.

Fundacja stworzyła prężną agencję umożliwiającą pokazy spektakli TEATRU POLONIA poza Warszawą. Po czterech latach działalności dopracowała się różnorodnego repertuaru, ze wspaniałymi rolami aktorów warszawskich i przyjeżdżających z całej Polski, aby pracować w POLONII. 28 tytułów teatralnych inscenizacji zrobionych przez wielu reżyserów. Inscenizacji opartych także na tekstach napisanych czy adaptowanych specjalnie dla Fundacji, osiągających ponad sto pokazów w macierzystej siedzibie i na wielu scenach w Polsce. W połowie roku 2009 teatr posiadał w repertuarze następujące przedstawienia:

1. „PIOSENKI Z TEATRU” - koncert
2. „STEFCIA DŹWIEK W SZPONACH ŻYCIA” Dubravki Ugrešid
3. „UCHO, GARDŁO,NÓŻ” Vedrany Rudan
4. „MISS HIV” Macieja Kowalewskiego
5. „SHIRLEY VALENTINE” Willy’ego Russella
6. „DARKROOM” Rujany Jeger
7. „KARAOKE W TEATRZE” comiesięczny cykl Magdy Umer
8. „PCHŁA SZACHRAJKA” Jana Brzechwy
9. „PATTY DIPHUSA” Pedra Almodóvara
10. „TRZY SIOSTRY” Antoniego Czechowa
11. „SZCZĘŚLIWE DNI” Samuela Becketta
12. „RAJSKIE JABŁKA” Raszyda Tuguszewa
13. „BOSKA!” Petera Quiltera
14. „WĄTPLIWOŚĆ” Johna Patricka Shanleya
15. „LAMENT NA PLACU KONSTYTUCJI” Krzysztofa Bizio
16. „KOBIETY W SYTUACJI KRYTYCZNEJ” Joanny Murray-Smith
17. „MIŁOŚĆ CI WSZYSTKO WYBACZY” Przemysława Wojcieszka
18. „DOWÓD” Davida Auburna
19. „GRUBE RYBY” Michała Bałuckiego
20. „STAROŚĆ JEST PIĘKNA” Esther Vilar
21. „BÓG” Woody’ego Allena
22. „DANCING” Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej
23. „DŻDŻOWNICE WYCHODZĄ NA ASFALT” Stanisława Tyma
24. „PANI Z BIRMY” Richarda Shannona
25. „JANGAJAN - HEJ JOE!” Jang i Jana
26. „ROMULUS WIELKI” Friedricha Dürrenmatta
27. „BAGDAD CAFE” Percy’ego Adlona
28. „OJCIEC POLSKI” Michała Walczaka

Do tego trzeba doliczyć przedstawienia - jak np. „SKOK Z WYSOKOŚCI” czy „KRZYSZTOF M. HIPNOZA” - które nie były grane miesiącami lub zupełnie zeszły z afisza z powodu braku miejsca w zapełnionym kalendarzu teatru. A były chętnie oglądane, akceptowane, lubiane, nie zasługiwały na to, aby je zdejmować ze sceny. Stało się jasne, że musimy szukać trzeciej, a właściwie czwartej sceny, gdyż plac Konstytucji i grane tam latem pod gołym niebem spektakle stały się samoistnie naszą trzecią sceną. Graliśmy tam bardzo intensywnie, 60—80 spektakli podczas dwóch miesięcy wakacyjnych, oferując widzom bezpłatne spotkanie z teatrem.

Pan Lech Jaworski, Prezes Zarządu I F Max Film S.A. Spółki Max-Film, latem 2009 r. zaproponował Fundacji salę. Budynek dawnego warszawskiego kina Ochota wymagał szybkiego remontu, ale też był gotowy do adaptacji na potrzeby teatru. Umowę dzierżawy na 20 lat Fundacja podpisała we wrześniu 2009 r. Natychmiast rozpoczęły się prace zabezpieczające budynek przed nadchodzącą zimą: kładzenie nowego dachu, wymiana okien, instalacji, prace adaptacyjne. Nazwaliśmy tę nową scenę OCH Teatrem. Fundacja otwiera ją 16 stycznia 2010 r. OCH-TEATR ma inne, nietypowe usytuowanie sceny - pośrodku sali, z 450-miejscową widownią po obu stronach sceny. Ten dziwny układ, wynikający z niemożności przebudowania sali na tradycyjną scenę pudełkową, wydaje się korzystnym rozwiązaniem i dla widzów, i dla przyszłych inscenizacji. Także dla aktorów. Wymusza odmienne myślenie o ruchu scenicznym, pozwala na bliski kontakt z aktorami. Brak kulis prowokuje otwarcie na niekonwencjonalne włączanie tajników warsztatu aktorskiego i techniki spektakli do cowieczornych teatralnych „obrządków”.

Postanowiliśmy przenieść na tę scenę kilka naszych spektakli powstałych dla TEATRU POLONIA, które w naturalny sposób wpiszą się w profil nowego miejsca. Na OCH-SCENĘ przenosimy w tym sezonie spektakle: „MISS HIV”, „KOBIETY W SYTUACJI KRYTYCZNEJ” „UCHO, GARDŁO, NÓŻ”, „DARKROOM” i „KONCERT - PIOSENKI Z TEATRU ”.

Jakie będzie to nowe miejsce? Czym będzie różniło się od scen w TEATRZE POLONIA oprócz układu sceny i widowni? Mamy nadzieję, że będzie to teatr jeszcze bardziej żywy i aktualny niż POLONIA. Nowocześniejszy nie w rozwiązaniach formalnych, inscenizacyjnych, sposobie grania, chodź wchodzenie w interakcję z publicznością nie jest nam obce. Szukaliśmy i praktykowaliśmy to już w POLONII. Jednak TEATROWI POLONIA zostawimy klasykę. Sztuki czy interpretacje tradycyjne. W OCH-TEATRZE mamy zamiar opowiadać, dialogować, śmiać się i krzyczeć w sposób odważniejszy. Mamy nadzieję, że będzie to scena tętniąca aktualnością poruszanych tematów i sposobem ich interpretacji.

W cyklu nazwanym „Inne spojrzenie” pokażemy sprawy gorące, teksty społecznie zaangażowane, niekiedy kontrowersyjne oraz inaczej ujętą klasykę. Planujemy na tej scenie wprowadzić także programy edukacyjne dla widzów w każdym wieku. Opowiadać o teatrze, muzyce, operze, tańcu, filmie. Przy pomocy specjalistów przypominać tradycję, mówią o poszukiwaniach stylu i historii nowych ruchów w sztuce. Pozostawienie ekranu dawnego kina da nam możliwość projekcji i działań multimedialnych. Pokazu materiałów dokumentalnych, filmów, zekranizowanych widowisk teatralnych. To, co się będzie działo na scenie OCH-TEATRU, mamy zamiar bogato obudować - przed budynkiem i w jego holu - zdarzeniami plastycznymi, happeningami, spotkaniami, promocjami, koncertami, cafeteatrem. Szczególnie latem, podczas wakacji.

Pierwszy sezon w OCH-Teatrze planujemy wyraziście. Otwieramy „WASSĄ ŻELEZNOWĄ” Gorkiego. Dramatem ujrzanym inaczej - pozbawionym nieaktualnego dziś tła politycznego, za to z wydobyciem wątków psychologicznych, obyczajowych, tła rodzinnego. Tak pokazany brzmi dziś aktualnie. Brutalizm i dosadność Gorkiego czyni tę opowieść całkiem współczesną. W lutym planujemy pierwszy na OCH-scenie spektakl dla dzieci. Muzyczny spektakl „ZIELONE ZOO”, złożony z niezapomnianych, pięknych wierszy Brzechwy i Tuwima. Z Ewą Bułhak, Michałem Breitenwaldem i Leszkiem Zduniem, w reżyserii i choreografii Leszka Bzdyla, przy akompaniamencie granej na żywo muzyki. W marcu premiera „KUBUSIA FATALISTY” Diderota w interpretacji i wykonaniu Teatru MONTOWNIA, z którym to zespołem wchodzimy z radością w stałą współpracę. W czerwcu premiera spektaklu „3 x KALINA” Michała Zabłockiego. Będzie to próba opowieści o fenomenie Kaliny Jędrusik. Przy tej okazji postaramy się też zabawić znajomością scenicznych kulis, a także pośmiać się ze współczesnych tendencji teatralnych. Trzy kobiety: Agata Buzek, Viola Arlak i Małgorzata Bogdańska w rolach inscenizatorek i jeden mężczyzna - Tomasz Karolak, usiłujący zagrać słynną Kalinę. No, i pierwowzór - Ona sama, na ekranie. We wrześniu „KOZA - CZYLI KIM JEST SYLWIA” Albee’ego. Tekst, który od lat bulwersuje widzów, ale i świat teatralny. Autor kpi w nim z nawyków cywilizowanych społeczeństw: z łatwo deklarowanej wolności, z obyczajowej tolerancji, z szermowania przyrzeczeniami, z akceptacji wszelkich odmienności. I chodź dotychczasowe wystawienia tej sztuki w świecie uznawano za skandale, wydaje nam się, że polska widownia zasłużyła na ten świetnie skonstruowany dramat, z dobrymi rolami. Późną jesienią, mamy nadzieję pracować nad zdumiewającym tekstem Turriniego „LOVE BOUTIQUE”. Opowiada on, co wynikło ze spotkania poważnej pani profesorowej i młodego sprzedawcy w sklepie z akcesoriami pornograficznymi. W tym roku planujemy także trzy bloki koncertów. Pierwszy już w lutym, a w nim: FISZ EMADE TWORZYWO; URSZULA DUDZIAK; EDYTA JUNGOWSKA; KASIA NOSOWSKA; MARIA PESZEK i JUSTYNA STECZKOWSKA. Gościnny występ MUMIO i Festiwal Teatru MONTOWNIA. A później powtarzane co dwa, trzy miesiące, tygodnie koncertowe na OCH-Scenie. Mamy nadzieję, że staną się swoistym znakiem rozpoznawczym tego miejsca. Teatr POLONIA w tym czasie szykuje „PANA JOWIALSKIEGO” Fredry, „PRZYGODĘ” Maraiego oraz nowe przedstawienia Przemysława Wojcieszka i Marka Koterskiego.

Życzymy sobie, żeby Teatr POLONIA i OCH-Teatr spełniły Państwa oczekiwania, okazały się zaskakujące i potrzebne. I wciąż towarzyszyły Paostwu w interesujący sposób. Żebyście nową OCH-Scenę wpisali do swego kalendarza i serca. Otwieramy nowe podwoje życząc i Państwu i sobie owocnego, pracowitego, szczęśliwego roku 2010. Na razie tyle z naszych planów, marzeń i nadziei, którymi chcemy się cieszyć wraz z Wami.

Krystyna Janda Warszawa 16 stycznia 2010 r.