JEKYLL / HYDE

czas trwania spektaklu: 90 minut bez przerwy

Premiera: 14 października 2011r.

tekst zainspirowany powiescią Roberta L. Stevensona "The strange case of dr Jekyll and mr Hyde"

Reżyseria: Jakub Porcari
Scenografia: Jakub Porcari, Małgorzata Domańska
Kostiumy: Tomasz Ossoliński
Realizacja Maski: Ryszard Hodur
Muzyka: Sławomir Kupczak
Multimedia: Michał Poniedzielski, Remigiusz Wojaczek
Charakteryzacja: Hubert Grabowski
Producent wykonawczy: Ewa Ratkowska

Występuje:
Krzysztof Globisz

Spektakl „Jekyll / Hyde“ to rodzaj one-man show. Skonstruowany jest jako występ różnych osobowości w jednym ciele. Aktor Krzysztof Globisz zagra dziewięć postaci. Główni bohaterowie to doktor Henry Jekyll i mister Edward Hyde: pozostałe osobowości to wariacje psychiczne tych dwóch głównych postaci.
Dodatkowe postacie występujące w spektaklu będą w formie filmu rysunkowego, jako rodzaj mrocznej animacji filmowej.
„Jekyll / Hyde“ to dialog jednego człowieka ze swoją psychiką, ze swoimi sobowtórami, ale również z widownią, która będzie aktywną i integralną częścią spektaklu, niesprawiedliwym sędzią tej próby poznania samego siebie.
Będzie to również spotkanie ze współczesną technologią filmową, dialogiem z ekranem. To eksperyment teatralno-filmowy, jakiego w Polsce do tej pory nie zrealizowano.

Historia Henryka Jekylla i Edwarda Hyde'a, z której płyną uniwersalne wnioski na temat natury ludzkiej, pozornie tylko jest historią o metamorfozie człowieka w potwora. „Udaje” zaledwie nowelę z pogranicza fantastyki i grozy. Mimo całego naturalizmu, przekonujących szczegółów i precyzyjnej intrygi jest raczej podobna do nasyconej symbolami baśni kierującej nas w stronę biblijnej opowieści o zerwaniu zakazanego owocu.

Przekleństwo ludzkości polega na tym, że dwie sprzeczne natury są ze sobą na wieki złączone, że w otchłani dręczonego sumienia muszą toczyć tragiczną, nie kończącą się walkę. Ale być może nie tylko człowiek jest winien takiego stanu rzeczy, może Bóg także ponosi część odpowiedzialności?

Chemiczne doświadczenia Jekylla to tylko pewna maska: to nieprawda, że trzeba się uciekać aż do skomplikowanych, laboratoryjnych metod, aby dotrzeć do istoty zła. Człowiek nie musi doznawać metamorfozy ani zmieniać fizycznej postaci, bo zło istnieje w nim od momentu jego narodzin, tylko on nie chce tego przyjąć do wiadomości. Złe impulsy przynależą do naszej normalności, ponieważ człowiek nigdy nie jest wyłącznie zły czy wyłącznie dobry; dobro i zło są w nim wymieszane: altruizm i egoizm, tworzenie i niszczenie, eros i tanatos.

Tekst został napisany specjalnie dla aktora Krzysztofa Globisza. Nie jest to adaptacja powieści R.L. Stevensona, lecz oryginalny tekst autora włosko-polskiego pochodzenia.

Żeby stworzyć o tym skomplikowanym temacie spektakl dla jednego aktora (z udziałem drugiej aktorki w wieku 6 lat w ostatniej scenie), trzeba zbudować go na  podstawie trzech zasad. Pierwsza to analiza zwielokrotnionej osobowości. Druga to zaburzenie chronologii. Trzecia to prowadzenie historii jako zagadki, jako kryminału, w którym kolejne informacje budują napięcie i prowadzą do wyjaśnienia.
Montaż dramaturgiczny przedstawienia przypomina pierwsze scenariusze i filmy Quentina Tarantino.

JAKUB PORCARI (tekst, scenografia, reżyseria)

(ur. 1982) Absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (2010).
Po ukończeniu Liceum Klasycznym w Lecce, studiował w Mediolanie na wydziale Literatury i Filozofii. W Mediolanie ukończył też aktorską Międzynarodową Szkolę Teatru (Scuola Internazionale di Teatro) prowadzoną przez japońskiego reżysera Kuniaki Ida, uczesniczył w warsztatach aktorskich prowadzonych przez Mamadou Dioume, senegalskiego aktora i reżysera teatru Bouffes du Nord w Paryżu, i ukończył kurs reżyserii operowej w ramach projektu Unii Europejskiej, pod kierownictwem Giandomenico Vaccari, dyrektora teatru San Carlo w Neapolu i potem Teatru Petruzzelli w Bari. Podczas studiów w Krakowskiej PWST był asystentem Krystiana Lupy i Michała Zadary. Brał udział w Laboratorium Reżyserskim Krystiana Lupy w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, zakończonym pokazem pod tytułem Exhibition wg powieści Crash Jamesa Ballarda (listopad 2009). Jego przedstawienia były pokazywane na różnych festiwalach w Polsce i za granicą (Wiedeń, Rzym i inne).

KRZYSZTOF GLOBISZ

Po ukończeniu VII Liceum Ogólnokształcącego im. Harcerzy Obrońców Katowic w Katowicach-Ligocie, studiował na Wydziale Aktorskim krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego, którą ukończył w 1980 roku. Tytuł profesora sztuk teatralnych uzyskał 21 lutego 2005 roku. Zadebiutował na scenie jako Karl Rossman w sztuce Franza Kafki Ameryka (1980) w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu, gdzie występował w latach 1980-81.

W 1981 roku związał się na stałe z krakowskim Narodowym Starym Teatrem im. Heleny Modrzejewskiej, gdzie odnosił wielkie sukcesy sceniczne w takich m.in. rolach jak Mefistofeles w przedstawieniu Tadeusza Bradeckiego Wzorzec dowodów metafizycznych (nagroda na XXV wrocławskim Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych '86), tytułowa kreacja w spektaklu Petera Handkego Kaspar (nagroda na XXVIII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych '88), Ismael i Tartagl w przedstawieniu Carla Gozziego Księżniczka Turandot (nagroda na XXXI Kaliskich Spotkaniach Teatralnych '91), Pijak w sztuce Witolda Gombrowicza Ślub (nagroda na XXIX wrocławskim Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych '91), Semenka w przedstawieniu Juliusza Słowackiego Sen srebrny Salomei (nagroda na XIX Opolskich Konfrontacjach Teatralnych '94), w spektaklu Grzebanie wg Witkacego (nagroda na II OKNWPSW '96 w Warszawie), tytułowa w przedstawieniu Henrika Ibsena Peer Gynt (nagroda na XXXVII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych '97), Vincenti w komedii szekspirowskiej Miarka za miarkę (nagroda na III Ogólnopolski Konkurs na Inscenizację Dzieł Dramatycznych Szekspira '98 w Warszawie i nagroda na II OF Komedii TALIA'98 w Tarnowie), tytułową w przedstawieniu Bertolta Brechta Kariera Arturo Ui (Ludwik - nagroda krakowskiego środowiska teatralnego '2000), Sajetan Tempe w spektaklu Witkacego Trzeci akt wg Szewców (Nagroda im. Aleksandra Zelwerowicza '2002 przyznawana przez redakcję miesięcznika "Teatr" i nagroda na XXVIII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych 2003), Superiusz w przedstawieniu Sławomira Mrożka Pieszo (III miejsce w plebiscycie publiczności na XLII Rzeszowskich Spotkaniach Teatralnych '2003) oraz Zaratustra III-Fritz w sztuce Nietzschego/Schleefa Zaratustra (nagroda na I ogólnopolskim konkursie na teatralną inscenizację dawnych dzieł literatury europejskiej 2006 w Warszawie).