Jeśli ktoś stwierdziłby, że spektakl „Zapętlona” w Teatrze Polonia w reżyserii Krystyny Jandy się udał, to nie powiedziałby wszystkiego. Artystka jest w nim obłędnie wspaniała! Z wielkim wyczuciem wcieliła się w postać Tallulah Bankhead – legendarnej amerykańskiej gwiazdy sceny i kina. Gdy z zapartym tchem oglądałem Jandę na scenie, miałem wrażenie, jakbym rzeczywiście znajdował się w studiu nagraniowym i cofnął się w czasie do 1965 roku. Nikt nie oddałby charakteru niepokornej ikony Hollywood lepiej niż Janda.

Widzimy Tallulah Bankhead w trakcie mozolnego nagrywania jednej kwestii do filmu. Czynność ta trwa w nieskończoność i przeradza się w fascynujący pojedynek słowny między nią a młodym montażystą. Wielka gwiazda dosłownie zapętla się w dogrywaniu swojego głosu, co w głębszym wymiarze nabiera znaczenia metaforycznego. Pod maską dowcipu i śmiechu dostrzegamy kobietę nieszczęśliwą i życiowo zagubioną. Warto dodać, że fabuła przedstawienia opiera się na autentycznym zdarzeniu.

Tallulah w wydaniu Jandy bywa wulgarna, ale bije z niej uderzający autentyzm. Z gorzką ironią powtarza, że „życie to żart”. Jest przekonana, że świat jest chaotyczny, nielogiczny i pozbawiony odgórnego sensu. Skoro próby jego zrozumienia zawsze kończą się fiaskiem, jedyną sensowną odpowiedzią pozostaje śmiech i dystans. Często rozbawia publiczność, chociażby stwierdzeniem: „Kocham Londyn, bo Londyn kocha mnie”. Jest sobą i stać ją na bezlitosne wyznanie: „Znałam jedynie takich mężczyzn, którzy albo chcieli być mną, albo mnie przelecieć”.

Dzięki talentowi Krystyny Jandy widzowie mogą zajrzeć za kulisy życia gwiazdy gardzącej konwenansami i etykietą. Partnerujący jej Paweł Ciołkosz w roli młodego montażysty zostaje wciągnięty w wir tej emocjonalnej gry. Choć niekiedy traci cierpliwość i podnosi głos, z czasem odsłania fragmenty swojego prywatnego życia. W roli pomocnika montażysty obsadę dopełnia Adam Tomaszewski, który pozostaje jednak na drugim planie.

Widzowie skupiają się na postaci odtwarzanej przez Jandę, która czyni to z mistrzowską precyzją. Jest rewelacyjna, gdy z rozbrajającą szczerością opowiada o wczesnej inicjacji alkoholowo-płciowej. Jak i wtedy, gdy wspomina o zarażeniu się rzeżączką w wieku trzydziestu jeden lat. Na scenie widzimy ją pijącą, palącą i przeklinającą. Nie sposób jednak nie dostrzec, jak błyskotliwie potrafi żartować, m.in. z panującego upału, co kwituje stwierdzeniem: „Gdybym wiedziała, że jest tak gorąco, to założyłabym inne futro”.

Można być pod wrażeniem imponującej scenografii, która przenosi nas do studia nagraniowego wiernie oddającego realia epoki. Składają się na nią projektor, dwie kanapy oraz stanowiska dla aktorki, reżysera i technika. Wszystko to jest przygotowane z dbałością o najmniejszy detal. Ducha epoki podkreślają także stylowe kostiumy oraz trafnie dobrana oprawa muzyczna.

Gdybym miał krótko podsumować, to powiedziałbym, że ten spektakl jest o samotności wielkiej artystki, ale też – a może przede wszystkim – refleksją o życiu i przemijaniu sławy. Głęboka prawda kryje się w stwierdzeniu bohaterki, że „życie niesie ze sobą ból, ale cierpienie jest już opcjonalne”.

Na widowni panował nadkomplet, poprzez co niektórzy widzowie musieli siedzieć na schodach. Po spektaklu aktorzy, a przede wszystkim wspaniała Janda, byli długo oklaskiwani przez publiczność. Oklaski szybko zamieniły się w owację na stojąco. Wielkie brawa!

Jarosław Hebel, Moja Przestrzeń Kultury

https://mojaprzestrzenkultury.pl/archiwa/9877

---

Dodatkowe informacje